Οι μαθήτριες της Γ? Νοσηλευτικής του 1ου ΕΠΑΛ Ναυπλίου τραγουδούν για τη ΓΥΝΑΙΚΑ?
Οι μαθήτριες της Γ? Λυκείου – ειδικότητας Νοσηλευτικής- του 1ου ΕΠΑΛ Ναυπλίου με αφορμή τις τραγικές ειδήσεις που κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια την επικαιρότητα σχετικά με τη βία κατά των γυναικών γράφουν στίχους, τραγουδούν και «τοποθετούνται» απέναντι στην ακραία αυτή μορφή κοινωνικής παθογένειας.
Η καθηγήτρια Κατερίνα Παππά στήριξε την πρωτοβουλία των μαθητριών κατά την περσινή σχολική χρονιά, όταν προέκυψε η ιδέα για την ενεργή αυτή διαμαρτυρία.
Η ομάδα των μαθητριών που αποτελείται από τις Μάνια Ακπεσιντζιόγλου, Άσπα Γεώργα, Ντενίσα Γκέγκα, Παναγιώτα Δρούζα, Πάμελα Κολντρέου, Κάτια Κουγιά, Ελένη Κουρούση, Ελπίδα Λαμπροπούλου, Τζοάννα Μπάτσι, Ναταλία Μπικάκη, Αλεξάνδρα Ντάϊκου, Μαρία Περράκη, Θάλεια Προκοπίου, Κατερίνα Χατζηδημητρίου και Γαβριηλία Ψύλλα αποφάσισε να ολοκληρώσει φέτος την προσπάθεια αυτή και να τη δημοσιοποιήσει.
Οι μαθήτριες που έγραψαν στίχους και τραγούδησαν για τις αδικοχαμένες γυναίκες – θύματα εκφράζουν την καταδίκη, τον αποτροπιασμό και την οργή τους για το φαινόμενο ενδοοικογενειακής βίας και της βίας κατά των γυναικών. Στέκονται δίπλα σε κάθε γυναίκα και καλούν την κοινωνία να πάρει θέση απέναντι σε αυτή τη φοβερή μορφή παθογένειας?
ΓΙΑ ΚΑΘΕΜΙΑ
Ήσουνα νέα και γεμάτη από αγάπη
Τα μάτια σου φτιάχναν στο μέλλον μονοπάτι
Να το διασχίζετε εσύ με την αγάπη σου
Και πάλι πάντα ήσουνα το στήριγμα στην πλάτη του.
Μα ανάθεμα πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια
Κρύβεις τους μώλωπες, μα φαίνονται ακόμα
Βάζεις το μέικαπ και τα μαλλιά μπροστά
Πώς θες να κρύψεις τις πληγές απ΄την καρδιά!
Ζάναξ ολόκληρο για τις ημικρανίες
Πώς να περάσουν το στρες και οι αϋπνίες
Πάλι ζητάς μες τα χαράματα βοήθεια
Και στέκεσαι αγέλαστη κοιτώντας την αλήθεια.
Ο άντρας σου σ?άφησε μέρες στο κρεβάτι
Γεμάτη αίματα να ψάχνεις την αγάπη
Και συ που πίστευες ότι μπορεί ν? αλλάξει
Αλλά αυτός ξαναγυρνάει στην ίδια του την πράξη.
ΡΕΦΡΕΝ
Μακάρι να μπορούσαμε να μην φοβόμαστε
Μακάρι να μπορούσαμε να ονειρευόμαστε
Μακάρι να μπορούσαμε να επιβιώσουμε
Μακάρι να μπορούσαμε να μην κρινόμαστε
Κοιτάω το ταβάνι μετράω ένα νέο σημάδι
Ουρλιάζω για βοήθεια μα μόνη είμαι πάλι
Μου ζήτησες συγγνώμη για το σύνηθες σου χάλι
Αναρωτιέμαι αν αύριο θα γίνουν τα ίδια πάλι
Με παίρνουνε οι φίλοι μου να δουν αν είμαι εντάξει
«καλά» λέω και τρέμει η φωνή μου πάει να σπάσει
Σηκώνομαι να τρέξω μα πέφτω από τη ζάλη
Πλησιάζεις κοντά ενώ τρέχει το αίμα ποτάμι
«Σώστε με» φωνάζω μα χάνονται οι λέξεις
Ρωτάν όλοι «πώς μπόρεσες αυτό να το αντέξεις;»
Δεν μπόρεσα μα πάλεψα με ό,τι μου είχε μείνει
Για καθεμία από μας που παλεύει μες τη φρίκη
Για καθεμία που ντρέπεται που κλαίει που σαπίζει
Για καθεμία που χάσαμε στον δρόμο προς τη νίκη
Για καθεμία γυναίκα, αδερφή, μάνα ή φίλη
Για καθεμία (Χ2)
ΡΕΦΡΕΝ